ظهور فولاد مبارکه در دهه‌ی شصت، تنها محصول مهندسی متالورژی نبود؛ بلکه نتیجه‌ی جسارت تکنوکرات‌هایی بود که با کدهای COBOL و سیستم‌های IBM، پیوند میان صنعت و فناوری را رقم زدند. امروز، روایت رضا خسروی، بازنشسته فولاد مبارکه و مسئول کانون بازنشستگان ایریسا از گذار این نسل به بازنشستگی، فراتر از یک خاطره‌بازی شخصی، زنگ خطری برای سازمان‌هاست تا پیش از محو شدن حافظه‌ی سازمانی، از ظرفیت استراتژیک این «اتاق‌های فکر انسانی» برای هدایت نسل جدید صنعت استفاده کنند.